Die Panorama in My Truspieel

'n Vernuftige ontginning van woorde en woordbetekenisse, 'n aweregse sin vir humor en 'n ongewone kyk op die wereld rondom ons kenmerk Daniel Hugo se poesie. Volgens Hennie Aucamp het hierdie bundel "'n jonkheid van gees wat verkwiklik is en vreugde aan 'n herwonne paradys oordra aan die leser". Die spel met woorde val in hierdie bundel ook op, soos in die gedig “Naguil”, waar die oorspronklike betekenis van die uitdrukking opgeroep en nuut ingeklee word. Klein lewende wesens – voels, 'n kriek, 'n trapsuutjies, 'n padda – is die fokus van 'n hele aantal gedigte. Hulle soms steurende aanwesigheid word met humor geduld. Beelde word telkens net so effens versteur sodat die leser op ’n nuwe manier na die werklikheid moet kyk.